Cem Karagozlu "Paylaşmak Güzeldir"

Karşıyaka’dan İzmir’e inmek (!) için en çok kullanılan vasıtalardan birisi vapurdur. Çocukluğumda çok büyük gelen, yavaş giden ama bir kuğu gibi süzülen heybetli vapurlar anılarımda kalan en güzel görüntülerdir. Zaman zaman motor dairesini izlemek o heybetli motorların ritmik sesini dinlemek ayrı bir keyifti. Körfez vapurları her ne kadar İzmir’in görülse de aslında Karşıyakalınındır. İzmirli de “körfez vapuru” yerine “”Karşıyaka vapuru” der. Çünkü Karşıyakalı vapurları çok kullanır, işine, alışverişe hatta maça gidip gelirken bir alışkanlık ve kültür oluşturmuştur. Eskiden internet, cep telefonu yok. Karşıyaka’nın Alsancak Stadındaki galibiyetlerinden, vapurların düdüğü ile Karşıyakalı haberdar olurdu. Hele şampiyon olmuşsanız, o vapur salkım saçak Karşıyaka’ya gelirdi. Karşıyaka Ortaokulu’nu bitirdikten sonra annemin ısrarları ile İzmir Atatürk Lisesi’ne başladım. Üç yıl gidiş gelişlerimde vapuru kullandım. Ardından üniversite Bornova’da olunca vapura her gün binmek hayal oldu. Bu gü...

Atilla İlhan 6 Mayıs 1972 sabahı Karşıyaka'dan vapura binip İzmir'e geçerken Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan'ın idam haberini alır. Vapurda başladığı şiirini Konak meydanında bitirir. Bu arada şiirde adı geçen "müjgan" bir bayan olarak aklınıza gelmesin. Farsça'da müjgan, kirpik demektir. "Ben ve kirpiklerim ağlaşırız demektedir büyük usta. Saygıyla. MAHUR BESTE Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı Gittiler akşam olmadan ortalık karardı Bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara Geceler uzar hazırlık sonbahara ATTİLA İLHAN